دوستان می‌دانند که من دلِ خوشی از رمان‌های شهدایی (بویژه هزلیات همسرانشان) ندارم و نمی‌پسندم، اما «او»؛ رمان آقای میثم امیری برگرفته از زندگی شهید عزیز عماد مغنیه طعم دیگری داشت، بویژه که هم این شهید عزیز را ویژه دوست داشتم و هم هدیه دوست عزیزِ صاحب‌سلیقه‌ای بود. «او» که بیشتر آن را مستندی با روایت داستانی می‌بیبنم تا رمان، طعم لبنه، زیت و زعتری را می‌داد که تا حالا اصلا نخورده‌ام، بوی…