۰۴ آذر ۱۳۹۶

احادیث منتخب امام جواد علیه السلام

احادیث منتخب امام جواد علیه السلام

شهادت حضرت امام جواد را به پیشگاه مقدس حضرت بقیه الله روحی فداه و نایب بر حقشان حضرت آیت الله خامنه ای و تمام محبان و شیعیان آن حضرت تسلیت می گوییم

رهرو

احادیث منتخب


امام محمد جواد علیه السلام

رهرو


۱- قالَ الإمام
أبوجعفر محمّد التقی الجواد (علیه
السلام) :

الْمُؤمِنُ یَحْتاجُ
إلى ثَلاثِ خِصال: تَوْفیق مِنَ اللهِ
عَزَّ وَ جَلَّ، وَ واعِظ مِنْ
نَفْسِهِ، وَ قَبُول مِمَّنْ
یَنْصَحُهُ.([۱])

حضرت امام محمد
جواد (علیه السلام) فرمود: مؤمن در هر
حال نیازمند به سه خصلت است:

توفیق از طرف خداوند متعال، واعظى از
درون خود، قبول و پذیرش نصیحت کسى که او
را نصیحت نماید.

۲- قالَ(علیه
السلام) : مُلاقاهُ الاْخوانِ
نَشْرَهٌ، وَ تَلْقیحٌ لِلْعَقْلِ وَ
إنْ کانَ نَزْراً قَلیلا.([۲])

فرمود: ملاقات و دیدار با دوستان و
برادران – خوب – ، موجب صفاى دل و
نورانیّت آن مى گردد و سبب شکوفائى عقل
و درایت خواهد گشت، گرچه در مدّت زمانى
کوتاه انجام پذیرد.

۳- قالَ (علیه
السلام): إیّاکَ وَ مُصاحَبَهُ
الشَّریرِ، فَإنَّهُ کَالسَّیْفِ
الْمَسْلُولِ، یَحْسُنُ مَنْظَرُهُ وَ
یَقْبَحُ أثَرُهُ.([۳])

فرمود:
مواظب باش از مصاحبت و دوستى با افراد
شرور، چون که او همانند شمشیرى
زهرآلود، برّاق است که ظاهرش زیبا و
اثراتش زشت و خطرناک خواهد بود.

۴-
قالَ (علیه السلام): کَیْفَ یُضَیَّعُ
مَنِ اللهُ کافِلُهُ، وَکَیْفَ
یَنْجُو مَنِ الله طالِبُهُ، وَ مَنِ
انْقَطَعَ إلى غَیْرِاللهِ وَ کَّلَهُ
اللهُ إلَیْهِ.([۴])

فرمود: چگونه
گمراه و درمانده خواهد شد کسى که خداوند
سَرپرست و متکفّل اوست.

چطور نجات
مى یابد کسى که خداوند طالبش مى باشد.

هر که از خدا قطع امید کند و به غیر
او پناهنده شود، خداوند او را به همان
شخص واگذار مى کند.

۵- قالَ (علیه
السلام): مَنْ لَمْ یَعْرِفِ
الْمَوارِدَ أعْیَتْهُ
الْمَصادِرُ.([۵])

فرمود: هرکس
موقعیّت شناس نباشد; جریانات، او را مى
رباید و هلاک خواهد شد.

۶- قالَ
(علیه السلام): مَنْ عَتَبَ مِنْ
غَیْرِارْتِیاب أعْتَبَ مِنْ
غَیْرِاسْتِعْتاب.([۶])

فرمود:
سرزنش کردن دیگران بدون علّت و دلیل سبب
ناراحتى و خشم خواهد گشت، در حالى که
رضایت آنان نیز کسب نخواهد کرد.

۷-
قالَ (علیه السلام): أفْضَلُ
الْعِبادَهِ الاْخْلاصُ.([۷])

فرمود: با فضیلت ترین و ارزشمندترین
عبادت ها آن است که خالص و بدون ریا
باشد.

۸- قالَ (علیه السلام):
یَخْفى عَلَى النّاسِ وِلادَتُهُ، وَ
یَغیبُ عَنْهُمْ شَخْصُهُ، وَ
تَحْرُمُ عَلَیْهِمْ تَسْمِیَتُهُ، وَ
هُوَ سَمّیُ رَسُول اللهِ (صلى الله
علیه وآله وسلم) وَ کَنّیهِ.([۸])

فرمود: زمان ولادت امام عصر (علیه
السلام) بر مردم ـ زمانش ـ مخفى است، و
شخصش از شناخت افراد غایب و پنهان است.

و حرام است که آن حضرت را نام
ببرند; و او همنام و هم کنیه رسول خدا
صلّى الله علیه وآله وسلّم است.

۹-
قالَ (علیه السلام): عِزُّ الْمُؤْمِنِ
غِناه عَنِ النّاسِ.([۹])

فرمود:
عزّت و شخصیّت مؤمن در بى نیازى و طمع
نداشتن به ـ مال و زندگى ـ دیگران است.

۱۰- قالَ(علیه السلام): مَنْ أصْغى
إلى ناطِق فَقَدْ عَبَدَهُ، فَإنْ کانَ
النّاطِقُ عَنِ اللهِ فَقَدْ
عَبَدَاللهَ، وَ إنْ کانَ النّاطِقُ
یَنْطِقُ عَنْ لِسانِ إبلیس فَقَدْ
عَبَدَ إبلیسَ.([۱۰])

فرمود: هرکس
به شخصى سخنران علاقمند و متمایل باشد،
بنده اوست، پس چنانچه سخنور براى خدا و
از ـ احکام و معارف ـ خدا سخن بگوید،
بنده خداست، و اگر از زبان شیطان ـ و هوى
و هوس و مادیات ـ سخن بگوید، بنده شیطان
خواهد بود.

۱۱- قالَ (علیه السلام):
لا یَضُرُّکَ سَخَطُ مَنْ رِضاهُ
الْجَوْرُ.([۱۱])

فرمود: کسى که
طالب رضایت خداوند متعال باشد، دشمنى
ستمگران، او را زیان و ضرر نمى رساند.

۱۲- قالَ (علیه السلام): مَنْ خَطَبَ
إلَیْکُمْ فَرَضیتُمْ دینَهُ وَ
أمانَتَهُ فَزَوِّجُوهُ، إلاّ
تَفْعَلُوهُ تَکْنُ فِتْنَهٌ فِى
الاْرْضِ وَ فَسادٌ کَبیرْ.([۱۲])

فرمود: هر که به خواستگارى دختر شما
آید و به تقوا و تدیّن و امانتدارى او
مطمئن مى باشید با او موافقت کنید وگرنه
شما سبب فتنه و فساد بزرگى در روى زمین
خواهید شد.

۱۳- قالَ (علیه السلام):
لَوْسَکَتَ الْجاهِلُ مَااخْتَلَفَ
النّاسُ.([۱۳])

فرمود: چنانچه افراد
جاهل و بى تجربه ساکت باشند مردم دچار
اختلافات و تشنّجات نمى شوند.

۱۴-
قالَ (علیه السلام): مَنِ اسْتَحْسَنَ
قَبیحاً کانَ شَریکاً فیهِ.([۱۴])

فرمود: هر که کار زشتى را تحسین و
تأیید
کند، در عقاب آن شریک مى باشد.

۱۵-
قالَ (علیه السلام): مَنِ انْقادَ إلَى
الطُّمَأنینَهِ قَبْلَ الْخِیَرَهِ
فَقَدْ عَرَضَ نَفْسَهُ لِلْهَلَکَهِ
وَالْعاقِبَهِ الْمُغْضِبَهِ.([۱۵])

فرمود: هرکس بدون تفّکر و اطمینان
نسبت به جوانب (هر کارى، فرمانى، حرکتى
و…) مطیع و پذیراى آن شود، خود را در
معرض سقوط قرار داده; و نتیجه اى جز خشم
و عصبانیّت نخواهد گرفت.

۱۶- قالَ
(علیه السلام): مَنِ اسْتَغْنى بِاللهِ
إفْتَقَرَ النّاسُ إلَیْهِ، وَ مَنِ
اتَّقَى اللهَ أحَبَّهُ النّاسُ وَ إنْ
کَرِهُوا.([۱۶])

فرمود: هر که خود را
به وسیله خداوند بى نیاز بداند مردم
محتاج او خواهند شد و هر که تقواى الهى
را پیشه خود کند خواه ناخواه، مورد
محبّت مردم قرار مى گیرد گرچه مردم
خودشان اهل تقوا نباشند.

۱۷- قالَ
(علیه السلام): عَلَّمَ رَسُولُ اللهِ
(صلى الله علیه وآله وسلم) عَلّیاً(علیه
السلام)ألْفَ کَلِمَه، کُلُّ کَلِمَه
یَفْتَحُ ألْفُ کَلِمَه.([۱۷])

فرمود: حضرت رسول (صلى الله علیه وآله
وسلم)، یک هزار کلمه به امام علىّ(علیه
السلام)تعلیم نمود که از هر کلمه اى
هزار باب علم و مسأله فرعى باز مى شود.

۱۸- قالَ (علیه السلام): نِعْمَهٌ
لاتُشْکَرُ کَسِیَّئَه لاتُغْفَرُ.([۱۸])

فرمود: خدمت و نعمتى که مورد شکر و
سپاس قرار نگیرد همانند خطائى است که
غیرقابل بخشش باشد.

۱۹- قالَ (علیه
السلام): مَوْتُ الاْنْسانِ
بِالذُّنُوبِ أکْثَرُ مِنْ مَوْتِهِ
بِالاْجَلِ، وَ حَیاتُهُ بِالْبِرِّ
أکْثَرُ مِنْ حَیاتِهِ
بِالْعُمْرِ.([۱۹])

فرمود:
فرارسیدن مرگ انسان ها، به جهت معصیت و
گناه، بیشتر است تا مرگ طبیعى و عادى،
همچنین حیات و زندگى ـ لذّت بخش ـ به
وسیله نیکى و إحسان به دیگران بیشتر و
بهتر است از عمر بى نتیجه.

۲۰- قالَ
(علیه السلام): لَنْ یَسْتَکْمِلَ
الْعَبْدُ حَقیقَهَ الاْیمانِ حَتّى
یُؤْثِرَ دینَهُ عَلى شَهْوَتِهِ، وَ
لَنْ یُهْلِکَ حَتّى یُؤْثِرَ
شَهْوَتَهُ عَلى دینِهِ.([۲۰])

فرمود: بنده اى حقیقت ایمان را نمى
یابد مگر آن که دین و احکام الهى را در
همه جهات بر تمایلات و هواهاى نفسانى
خود مقدّم دارد.

و کسى هلاک و
بدبخت نمى گردد مگر آن که هواها و
خواسته هاى نفسانى خود را بر احکام إلهى
مقدّم نماید.

۲۱- قالَ (علیه
السلام): عَلَیْکُمْ بِطَلَبِ
الْعِلْمِ، فَإنَّ طَلَبَهُ فَریضَهٌ
وَالْبَحْثَ عَنْهُ نافِلَهٌ، وَ هُوَ
صِلَهُ بَیْنَ الاْخْوانِ، وَ دَلیلٌ
عَلَى الْمُرُوَّهِ، وَ تُحْفَهٌ فِى
الْمَجالِسِ، وَ صاحِبٌ فِى
السَّفَرِ، وَ أُنْسٌ فِى
الْغُرْبَهِ.([۲۱])

فرمود: بر شما
باد به تحصیل علم و معرفت، چون فراگیرى
آن واجب و بحث پیرامون آن مستحبّ و
پرفائده است.

علم وسیله کمک به
دوستان و برادران است، دلیل و نشانه
مروّت و جوانمردى است، هدیه و سرگرمى در
مجالس است، همدم و رفیق انسان در مسافرت
است; و أنیس و مونس انسان در تنهائى مى
باشد.

۲۲- قالَ (علیه السلام):
خَفْضُ الْجَناحِ زینَهُ الْعِلْمِ،
وَ حُسْنُ الاْدَبِ زینَهُ الْعَقْلِ،
وَ بَسْطُ الْوَجْهِ زینَهُ
الْحِلْمِ.([۲۲])

فرمود: تواضع و
فروتنى زینت بخش علم و دانش است، أدب
داشتن و اخلاق نیک زینت بخش عقل مى
باشد، خوش روئى با افراد زینت بخش حلم و
بردبارى است.

۲۳- قالَ (علیه
السلام): تَوَسَّدِ الصَّبْرَ، وَ
اعْتَنِقِ الْفَقْرَ، وَ ارْفَضِ
الشَّهَواتِ، وَ خالِفِ الْهَوى، وَ
اعْلَمْ أنَّکَ لَنْ تَخْلُو مِنْ
عَیْنِ اللهِ، فَانْظُرْ کَیْفَ
تَکُونُ.([۲۳])

فرمود: در زندگى،
صبر را تکیه گاه خود، فقر و تنگ دستى را
همنشین خود قرار بده و با هواهاى نفسانى
مخالفت کن.

و بدان که هیچگاه از
دیدگاه خداوند پنهان و مخفى نخواهى
ماند، پس مواظب باش که در چه حالتى
خواهى بود.

۲۴- قالَ (علیه السلام):
مَنْ أتَمَّ رُکُوعَهُ لَمْ
تُدْخِلْهُ وَحْشَهُ الْقَبْرِ.([۲۴])

فرمود: هرکس رکوع نمازش را به طور
کامل و صحیح انجام دهد، وحشت قبر بر او
وارد نخواهد شد.

۲۵- قالَ (علیه
السلام): الْخُشُوعُ زینَهُ الصَّلاهِ،
وَ تَرْکُ ما لا یُعْنى زینَهُ
الْوَرَعِ.([۲۵])

فرمود: خشوع و
خضوع زینت بخش نماز خواهد بود، ترک و
رها کردن آنچه (براى دین و دنیا و آخرت)
سودمند نباشد زینت بخش ورع و تقواى
انسان مى باشد.

۲۶- قالَ(علیه
السلام): الاْمْرُ بِالْمَعْرُوفِ وَ
النَّهْىُ عَنِ الْمُنْکَرِ خَلْقانِ
مِنْ خَلْقِ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ،
فَمْن نَصَرَهُما أعَزَّهُ اللهُ، وَ
مَنْ خَذَلَهُما خَذَلَهُ اللهُ عَزَّ
وَ جَلَّ.([۲۶])

فرمود: امر به معروف
و نهى از منکر دو مخلوق الهى است، هر که
آن ها را یارى و اجراء کند مورد نصرت و
رحمت خدا قرار مى گیرد و هر که آن ها را
ترک و رها گرداند مورد خذلان و عِقاب
قرار مى گیرد.

۲۷- قالَ (علیه
السلام): إنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ
یَخْتارُ مِنْ مالِ الْمُؤْمِنِ وَ
مِنْ وُلْدِهِ أنْفَسَهُ لِیَأجُرَهُ
عَلى ذلِکَ.([۲۷])

فرمود: همانا
خداوند متعال بهترین و عزیزترین ثروت و
فرزند مؤمن را مى گیرد (و هلاک و نابود
مى گرداند)، چون دنیا و متعلّقات آن بى
ارزش است تا در قیامت پاداش عظیمى عطایش
نماید.

۲۸- قالَ له رجل: أَوصِنى
بَوَصِیَّه جامِعَه مُخْتَصَرَه؟

فَقالَ (علیه السلام): صُنْ
نَفْسَکَ عَنْ عارِالْعاجِلَهِ وَ نار
الاْجِلَهِ.([۲۸])

شخصى به حضرت عرض
کرد: مرا موعظه و نصیحتى کامل و مختصر
عطا فرما؟

امام (علیه السلام)
فرمود: اعضاء و جوارح ـ ظاهرى و باطنى ـ
خود را از ذلّت و ننگ سریع و زودرس،
همچنین از آتش و عذاب آخرت، در أمان و
محفوظ بدار.

۲۹- قالَ (علیه
السلام): فَسادُ الاْخْلاقِ
بِمُعاشَرَهِ السُّفَهاءِ، وَ صَلاحُ
الاْخلاقِ بِمُنافَسَهِ
الْعُقَلاءِ.([۲۹])

فرمود: معاشرت و
همنشینى با بى خردان و افراد لااُبالى
سبب فساد و تباهى اخلاق خواهد شد; و
معاشرت و رفاقت با خردمندان هوشیار،
موجب رشد و کمال اخلاق مى باشد.

۳۰-
قالَ (علیه السلام): الاْدَبُ عِنْدَ
النّاسِ النُّطْقُ
بِالْمُسْتَحْسَناتِ لا غَیْرُ، وَ
هذا لا یُعْتَدُّ بِهِ ما لَمْ یُوصَلْ
بِها إلى رِضَااللهِ سُبْحانَهُ، وَ
الْجَنَّهِ، وَ الاْدَبُ هُوَ أدَبُ
الشَّریعَهِ، فَتَأدَّبُوا بِها
تَکُونُوا أُدَباءَ حَقّاً.([۳۰])

فرمود: مفهوم و معناى ادب از نظر
مردم،
تنها خوب سخن گفتن است که رکیک و سبک
نباشد، ولیکن این نظریّه قابل توجّه
نیست تا مادامى که انسان را به خداوند
متعال و بهشت نزدیک نگرداند.

بنابر این ادب یعنى رعایت احکام و
مسائل دین، پس با عمل کردن به دستورات
الهى و ائمّه اطهار (علیهم السلام)، ادب
خود را آشکار سازید.

۳۱- قالَ (علیه
السلام): ثَلاثُ خِصال تَجْتَلِبُ
بِهِنَّ الْمَحَبَّهُ: الاْنْصافُ فِى
الْمُعاشَرَهِ، وَ الْمُواساهُ فِى
الشِّدِّهِ، وَ الاْنْطِواعُ وَ
الرُّجُوعُ إلى قَلْب سَلیم.([۳۱])

فرمود: سه خصلت جلب محبّت مى کند:
انصاف
در معاشرت با مردم، همدردى در مشکلات آن
ها، همراه و همدم شدن با معنویات.

۳۲- قالَ (علیه السلام): التَّوْبَهُ
عَلى أرْبَع دَعائِم: نَدَمٌ
بِالْقَلْبِ، وَاسْتِغْفارٌ
بِاللِّسانِ، وَ عَمَلٌ
بِالْجَوارِحِ، وَ عَزْمٌ أنْ
لایَعُودَ.([۳۲])

فرمود: شرایط
پذیرش توبه چهار چیز است: پشیمانى قلبى،
استغفار با زبان، جبران کردن گناه ـ
نسبت به همان گناه حقّ الله و یا حقّ
النّاس ـ ، تصمیم جدّى بر این که دیگر
مرتکب آن گناه نشود.

۳۳- قالَ (علیه
السلام): ثَلاثٌ مِنْ عَمَلِ
الاْبْرارِ: إقامَهُ الْفَرائِض،
وَاجْتِنابُ الْمَحارِم، واحْتِراسٌ
مِنَ الْغَفْلَهِ فِى الدّین.([۳۳])

فرمود: سه چیز از کارهاى نیکان است:
انجام واجبات الهى، ترک و دورى از
گناهان، مواظبت و رعایت مسائل و احکام
دین.

۳۴- قالَ (علیه السلام): وَ
حَقیقَهُ الاْدَبِ: اِجْتِماعُ خِصالِ
الْخیْرِ، وَ تَجافى خِصالِ الشَّرِ،
وَ بِالاْدَبِ یَبْلُغُ الرَّجُلُ
الْمَکارِمَ الاْخْلاقِ فِى الدُّنْیا
وَ الاْخِرَهِ، وَ یَصِلُ بِهِ اِلَى
الْجَنَّهِ.([۳۴])

فرمود: حقیقت ادب
و تربیت عبارت است از: دارا بودن خصلت
هاى خوب، خالى بودن از صفات زشت و
ناپسند.

انسان به وسیله أدب – در
دنیا و آخرت – به کمالات اخلاقى مى رسد; و
نیز با رعایت أدب نیل به بهشت مى یابد.

۳۵- قالَ (علیه السلام): إنَّ بَیْنَ
جَبَلَىْ طُوس قَبْضَهٌ قُبِضَتْ مِنَ
الْجَنَّهِ، مَنْ دَخَلَها کانَ
آمِناً یَوْمَ الْقِیامَهِ مِنَ
النّار.([۳۵])

فرمود: همانا بین دو
سمت شهر طوس قطعه اى مى باشد که از بهشت
گرفته شده است، هر که داخل آن شود ـ و با
معرفت زیارت کند ـ، روز قیامت از آتش در
أمان خواهد بود.

۳۶- قالَ (علیه
السلام): مَنْ زارَ قَبْرَ عَمَّتى
بِقُمْ، فَلَهُ الْجَنَّتهُ.([۳۶])

فرمود: هرکس قبر عمّه ام ـ حضرت
معصومه
سلام الله علیها ـ را با علاقه و معرفت
در قم زیارت کند، أهل بهشت خواهد بود.

۳۷- قالَ (علیه السلام): مَنْ زارَ
قَبْرَ أخیهِ الْمُؤْمِنِ فَجَلَسَ
عِنْدَ قَبْرِهِ وَاسْتَقْبَلَ
الْقِبْلَهَ وَ وَضَعَ یَدَهُ عَلَى
الْقَبْرِ وَقَرَءَ: «إنّاأنْزَلْناهُ
فى لَیْلَهِ الْقَدْرِ» سَبْعَ
مَرّات،
أمِنَ مِنَ الْفَزَعَ الاْکْبَرِ.([۳۷])

فرمود: هرکس بر بالین قبر مؤمنى
حضور یابد و رو به قبله بنشیند و دست خود
را روى قبر بگذارد و هفت مرتبه سوره
مبارکه «إنّا أنزلناه» را بخواند از
شداید و سختیهاى صحراى محشر در أمان
قرار مى گیرد.

۳۸- قالَ (علیه
السلام): ثَلاثٌ یَبْلُغْنَ
بِالْعَبْدِ رِضْوانَ اللّهِ:
کَثْرَهُ الاْسْتِغْفارِ، وَ خَفْضِ
الْجْانِبِ، وَ کَثْرَهِ
الصَّدَقَهَ.([۳۸])

فرمود: سه چیز،
سبب رسیدن به رضوان خداى متعال مى باشد:

نسبت به گناهان و خطاها، زیاد
استغفار و اظهار ندامت کردن.

اهل
تواضع کردن و فروتن بودن.

صدقه و
کارهاى خیر بسیار انجام دادن.

۳۹-
قالَ(علیه السلام): الْعامِلُ
بِالظُّلْمِ، وَالْمُعینُ لَهُ،
وَالرّاضى بِهِ شُرَکاءٌ.([۳۹])

فرمود: انجام دهنده ظلم، کمک دهنده
ظلم
و کسى که راضى به ظلم باشد، هر سه شریک
خواهند بود.

۴۰- قالَ (علیه
السلام): التَّواضُعُ زینَهُ
الْحَسَبِ، وَالْفَصاحَهُ زینَهُ
الْکَلامِ، وَ الْعَدْلُ زینَهُ
الاْیمانِ، وَالسَّکینَهُ زینَهُ
الْعِبادَهِ، وَالْحِفْظُ زینُهُ
الرِّوایَهِ.([۴۰])

فرمود: تواضع و
فروتنى زینت بخش حسب و شرف، فصاحت زینت
بخش کلام، عدالت زینت بخش ایمان و
اعتقادات، وقار و ادب زینت بخش اعمال و
عبادات; و دقّت در ضبط و حفظ آن، زینت
بخش نقل روایت و سخن مى باشد. 

پاورقیها

:

[۱]
– بحارالأنوار: ج ۷۲، ص ۶۵، ح ۳، مستدرک
الوسائل: ج ۸، ص ۳۲۹، ح ۹۵۷۶٫

[۲] – امالى
شیخ مفید: ص ۳۲۸، ح ۱۳، مستدرک: ج ۸، ص ۳۲۴، ح
۹۵۶۲٫

[۳] – أعلام الدّین: ص ۳۰۹، س ۱۱،
مستدرک الوسائل: ج ۸، ص ۳۵۱، ح ۹۶۳۴٫

[۴] –
بحارالأنوار: ح ۶۸، ص ۱۵۵، ح ۶۹٫

[۵] –
أعلام الدّین: ص ۳۰۹، س ۵، بحارالأنوار: ج
۷۵، ص ۳۶۴، ضمن ح ۵٫

[۶] – بحارالأنوار: ج
۷۱، ص ۱۸۱، س ۱، أعیان الشّیعه: ج ۲، ص ۳۶، س ۱۴٫

[۷] – تنبیه الخواطر: ص ۴۲۸،
بحارالأنوار: ج ۶۷، ص ۲۴۵، ح ۱۹٫

[۸] –
وسائل الشّیعه: ج ۱۶، ص ۲۴۲، ح ۲۱۴۶۶٫

[۹] –
بحارالأنوار: ج ۷۲، ص ۱۰۹، ح ۱۲، مستدرک
الوسائل: ج ۷، ص ۲۳۰، ح ۸۱۱۴٫

[۱۰] – مستدرک
الوسائل: ج ۱۷، ص ۳۰۸، ح ۵٫

[۱۱] –
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۳۸۰، ح ۴۲٫

[۱۲] –
تهذیب الأحکام: ج ۷، ص ۳۹۶، ح ۹٫

[۱۳] – کشف
الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹، بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۱،
ح ۷۵٫

[۱۴] – کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹،
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۲، ح ۷۹٫

[۱۵] –
بحارالأنوار: ۶۸، ص ۳۴۰، ح ۱۳٫

[۱۶] –
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۷۹، ح ۶۲٫

[۱۷] – خصال:
ج ۲، ص ۶۵۰، ح ۴۶٫

[۱۸] – بحارالأنوار: ج ۶۸، ص
۵۳، ح ۶۹٫

[۱۹] – کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۵۰، س ۱۱٫

[۲۰] – بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۰، ح ۶۳٫

[۲۱] – حلیه الأبرار: ج ۴، ص ۵۹۹، س ۱۱٫

[۲۲] –
کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۷٫

[۲۳] –
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۳۵۸، ح ۱٫

[۲۴] – کافى:
ج ۳، ص ۳۲۱، ح ۷٫

[۲۵] – نور الأبصار: ص ۳۳۱، س
۱۲، بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۰، س ۱۲٫

[۲۶] –
خصال صدوق: ص ۴۲، ح ۳۲٫

[۲۷] – کافى: ج ۳، ص
۲۱۸، ح ۳٫

[۲۸] – احقاق الحقّ: ج ۱۲، ص ۴۳۹، س
۱۱٫

[۲۹] – کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹،
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۲، ح ۷۸٫٫

[۳۰] –
ارشاد القلوب دیلمى: ص ۱۶۰، س ۱۹٫

[۳۱] –
کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹، س ۱۳٫

[۳۲] –
بحارالأنوار: ج ۷۵، ص ۸۱، ح ۷۴٫

[۳۳] – کشف
الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹، س ۳٫

[۳۴] – ارشاد
القلوب دیلمى: ص ۱۶۰، س ۱۵٫

[۳۵] – عیون
اخبارالرّضا(علیه السلام): ج ۲، ص ۲۵۶، ح ۶٫

[۳۶] – کامل الزیارات: ص ۵۳۶، ح ۸۲۷،
بحارالانوار: ج ۹۹، ص ۲۶۵٫

[۳۷] – اختیار
معرفه الرّجال: ص ۵۶۴، ح ۱۰۶۶٫

[۳۸] – کشف
الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۹، س ۷٫

[۳۹] – کشف الغمّه:
ج ۲، ص ۳۴۸، س ۱۸، بحار: ج ۷۵، ص ۸۱، ح ۶۹٫

[۴۰] –
کشف الغمّه: ج ۲، ص ۳۴۷، س ۱۹، بحار: ج ۷۵، ص
۸۰، ح ۶۵٫

منبع

:

سایت اندیشه
قم

درباره نویسنده

مُصْطَفی اسدی (1415 ه.ق) هستم ، دانشجوی مهندسی برق . موضوعات مذهبی ، اعتقادی ، فکری ، ادبی بویژه شعر ، فیزیکی ، تکنولوژی ، سایبری ، رسانه‌ای و فرهنگی را دنبال می کنم. به نوشتن ، خواندن ، تحقیق ، یاد گرفتن ، یاد دادن ، برنامه نویسی و طراحی علاقه دارم . برای تفریح می نویسم ، مطالعه میکنم ، تحقیق میکنم ، یاد میگیرم و تلاش می کنم یاد بدم ، چند خط کد می نویسم و اگر مجالش باشه طراحی میکنم.

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *